Jeugsportkamp KNVB D1 pupillen 1980

 

Kampweek van 7 juli t/m 12 juli 1980
in het KNVB Sportcentrum te Zeist

HIERAAN HEEFT ONZE D1 PUPILLEN DEELGENOMEN EN DAT WAREN:

Wilfried Besseling – Sjonnie v.d. Burg – Marco Dengerink – Johnny van Druten –
Erik van Dijk – Chris Hoesen – Oscar Lozano – Milko v.d. Linde – Gerard Oostermeyer –
Gert v.d. Pol – Nicol Romijn – Gerard v. Rossum – Peter Rutten – Gijsbert v.d. Sluys

Leiders: Herman Fasse – Gerard Hardeman – Emiel v.d. Heuvel

Deze kampkrant is gemaakt door de hierboven genoemde jongens
en uitgewerkt door Emiel van den Heuvel

S.V. UNITAS’48

MAANDAG 7 JULI 1980
Eindelijk was het dan zover, maandagmorgen 7 juli was aangebroken. De kampweek van onze D1 pupillen kon beginnen.
We vertrokken, na uitgebreid afscheid te hebben genomen van onze vaders, moeders, broers, zusjes, oma’s en opa’s, met 14 pupillen en drie leiders Herman Fasse, Emiel van den Heuvel en Gerard Hardeman, die zoveel mogelijk aanwezig probeerde te zijn, omdat hij inviel voor Antoinette Peters, omdat die op het laatste moment niet mee kon vanwege een hersenschudding, om 9.58 uur naar het KNVB-Sportcentrum te Zeist.
Daar aangekomen meldde we ons bij de kampchef, die Jan heette. Van hem ontvingen we een lijst met 30 vragen, die we in de loop van de week op moesten lossen. Toen de tent opzoeken en dat bleek de eerste de beste tent al te zijn, zodat we mooi vooraan zaten. We gingen onze tent inrichten en in een mum van tijd waren alle luchtbedden opgepompt, de slaapzakken erop en de overige bagage achter de luchtbedden. Zo hadden we het ongeveer ingericht:

Daarna onze clubvlag opgehangen naast de tent. Toen zijn we het kamp wezen verkennen. In de kantine zagen we lijsten hangen, waarop vermeld stond tegen wie we moesten tafeltennissen.

Om 12.30 uur de officiële opening. De kampweek werd geopend door de kampchef. Ook de bondsvlag werd gehesen en dat mocht Marco Dengerink doen, omdat hij vandaag jarig was. Marco kreeg ook een cadeautje van de KNVB, een prachtige sleutelhanger. Om 13.00 uur broodmaaltijd.

Na de broodmaaltijd onze eerste korfbalwedstrijd, die door doelpunten van Sjonnie v.d. Burg en Erik van Dijk met 2-1 werd gewonnen.
Emiel was er niet bij, die had vergadering met de kampchef en de hoofdleiders van de andere verenigingen.
We waren met 10 verenigingen aanwezig uit alle delen van het land, te weten: Blauw Wit uit Nijmegen (33), Bonifatius Boys uit Haaksbergen (46), Excelsior uit Pernis (18), Kennemerland uit Haarlem (15), L.E.N.S. uit Den Haag (17), Megacles uit Weert (47), V.V.R. uit Ruinerwold (30), Uchta uit Ochten (29), Unitas uit Veenendaal (17) en Voorburg uit Voorburg (46). Totaal 298 man.

Na het korfballen begonnen we aan onze eerste test (er waren totaal 8 testen en hier was een diploma mee te verdienen) de 1 km. Veldloop in het bos. De afstand moest men binnen de 4 minuten en 15 seconden afleggen, elke seconde die je er langer over deed, was een strafpunt. Het was vrij pittig.
Peter Rutten liep de snelste tijd van ons elftal, n.l. 3 min. 54 sec., tweede en derde werden Gerard Oostermeyer en Sjonnie v.d. Burg.
Toen zaalvoetbal, dat was een makkie, want we wonnen met 3-0, door doelpunten van Sjonnie v.d. Burg 2x en jarige Marco Dengerink 1x. Na de wedstrijd gaf Marco een rondje ijs.

Om 18.00 uur warm eten, dat bestond uit aardappelen, doperwten met worteltjes en een karbonade. Het eten was goed te pruimen.
Na het eten tafeltennissen, de jongens moesten zelf hun tegenstander opzoeken, wie dat was stond aangegeven op de lijsten in de kantine.
Toen nog twee testen afgewerkt, het verspringen en de sprint. De afstand die bij het verspringen gehaald moest worden was 3,25 meter en de sprint moest binnen 10,5 sec. (60 meter). Erik van Dijk was duidelijk de snelste bij de sprint. De meeste hadden geen moeite bij deze twee onderdelen, behalve Oscar Lozano die vrij veel moeite had. Hij had trouwens al gauw een bijnaam n.l. “Emilie”, dit kwam omdat hij de hele dag al tot vervelends toe het liedje zong en Gerard Oostermeyer noemde we Smurf.

Om 22.00 uur hadden we het dierengeluiden spel, we hebben ons de kolere lopen zoeken.
Tegen 24.00 uur konden we chocolademelk krijgen in de kantine en daarna was het onderhand wel tijd geworden om naar bed te gaan. Tandenpoetsen en pitten geblazen. Toen de jongens sliepen en Herman en Emiel ook naar bed verlangden, kwam daar echter niets van terecht, want wat was het geval er was een zaalhockeycompetitie voor leiders elke avond (nacht) die pas om 1.00 uur begon. Dus gingen we pas om half vier slapen.

DINSDAG 8 JULI 1980
Om 7.00 uur werden we gewekt door de radio, die keihard over het terrein schalmde. Na ons gewassen en gegeten te hebben, stonden er twee voetbalwedstrijden en een korfbalwedstrijd voor de morgen op het programma. De eerste wedstrijd eindigde in een 0-0 stand, dit kwam voornamelijk omdat Gert v.d. Pol en Milko v.d. Linde nog liepen te slapen in het veld. Hierna floot Emiel een wedstrijd van twee andere elftallen. Onze tweede wedstrijd ging beter, maar het bleef weer bij 0-0. Ook de korfbalwedstrijd eindigde gelijk 1-1, Sjonnie maakte het doelpunt.

Na het brood eten onze derde voetbalwedstrijd, die door een goed spelend Unitas met 2-0 werd gewonnen, door fraaie treffers van Oscar Lozano en Sjonnie v.d. Burg. Het was steeds een heel eind lopen naar het voetbalveld. Van onze tent naar andere kant van het sportcentrum deden we er zo’n 20 minuten over. Het volgende wat op het programma stond was de vierde test. Bal inwerpen, de afstand die gehaald moest worden was 12 meter met een bal nr. 3. ‘Emilie’ won deze afstand met een worp van ruim 16 meter!! Om 16.45 tot 17.30 uur zwemmen in het prachtige zwembad, dat een enorme aanwinst is voor de jeugdsportkampen in Zeist.
Na het avondeten had Gerard Oostermeyer vergadering van de kampraad. Iedere vereniging moest een jongen afvaardigen en die jongens vormden de kampraad en met de kampchef werd de dingen doorgenomen die we gedaan hadden en over positieve en negatieve zaken gepraat. Wij gingen onze vijfde test afwerken, die bestond uit zuiver plaatsen.

doel
75 50 75
25 25 25
10 10 10

‘Emilie’ won dit onderdeel, hij schoot 200 punten bij elkaar. Tot slot van deze dag stond er een film op het programma. Het was een lachfilm, die best geinig was. Na de film was er weer chocolademelk en was het weer slapen geblazen. Het was pas om een uur of half twee voor het rustig was, dit kwam omdat er een paar kampstafleden (die uit 9 man bestond) een bezoek kwamen brengen aan onze tent. Ze kwamen naar onze moppen luisteren, want daar stonden we inmiddels al om bekend. Vooral Gerard Oostermeyer en ‘Emilie’ schudde ze zo uit de mouw. We zullen ze maar niet op papier zetten, want dan komen we papier te kort.
Herman en Emiel hielden heet zaalhockey maar voor gezien en gingen ook pitten.

WOENSDAG 9 JULI 1980
We mochten uitslapen, want de woensdag is namelijk een vrije dag. Van dat uitslapen kwam echter niets terecht, omdat ‘Emilie’ al om zeven uur moppen zat te vertellen. Emiel werd wakker met 1 oog, het andere zat helemaal dicht, dat kwam volgens de jongens door het zaalhockey (het was een insectenbeet). Iedereen vond dat prachtig natuurlijk. Om 9.00 uur hadden we pas ontbijt en daarna konden we van 10.00 uur tot 12.00 uur gaan zwemmen. Ook werden er weer verschillende tafeltenniswedstrijden afgewerkt. We hadden nog 7 jongens over die de volgende ronde haalde. Twaalf uur aten we brood in de tent, omdat het weer eens regende. Dat deed het trouwens elke dag, maar het mocht de pret niet drukken. In de loop van de middag zijn we naar de piramide in Austerlitz geweest. Alles waar je in wou kostte een gulden. Het spookhuis was kort en saai, de botsautootjes waren oude rammelkasten, maar wel het leukste van alles. Ook de Piramide hebben we beklommen, daar kwam Herman Fasse ineens op het idee van wie het eerste bij het busje was mee kon rijden, zo niet dan kon men terug lopen. Met 5 jongens ging hij er vandoor en Emiel bleef met 9 jongens achter. Dit was voor Nicol Romijn de aanleiding om voor zijn moeder een souvenir te kopen. Herman pleiten met de Unitas-bus en wij maar foeteren en zingen: ‘Herman is een kl….zak’, maar tien minuten later kwam hij ons toch ophalen. ‘Emilie’ zat mijn zijn dikke klauw tussen de deur van het busje en trok helemaal wit weg, maar het viel gelukkig mee. Weer op het kamp aanwezig ging we warm eten, want we hadden behoorlijk honger gekregen.

In de avond hebben we nog verschillende wedstrijden in de zaal en op het kunstgras gespeeld. De uitslagen waren 1-1, 2-1 verloren en twee overwinningen van 2-0 en 2-1. De doelpunten werden gescoord door Sjonnie v.d. Burg 1x, Marco Dengerink 1x, Erik van Dijk 1x en Chris Hoesen 3x.
Milko v.d. Linde was de hele dag al een beetje ziek geweest en ging daarom vannacht maar in de ziekenzaal slapen, daar had je tenminste een echt bed. Om elf uur was het weer moppen vertellen en om twaalf uur was Gerard Oostermeyer jarig. We hebben toen Gerard op de nek genomen en zijn polonaise gaan lopen door het hele kamp, met de jarige op de nek, hij vond het prachtig en tegen half twee vielen de laatste pas in diepe slaap.

DONDERDAG 10 JULI 1980
We worden steeds vroeger wakker, nu al om 6.00 uur en na heel wat geouwehoer gingen we ontbijten. Het regende pijpenstelen en omdat onze voetbalspullen zeiknat waren hebben we de reserve shirts maar aangetrokken. Tijdens het ontbijt kreeg ook Gerard een sleutelhanger van de KNVB voor zijn verjaardag.
We gingen korfballen en hadden de grootste lol, want het hele korfballen interesseerde ons geen moer en verloren dus met 4-1.

Doordat het zulk slecht weer was ging het veldvoetbal niet door, dit werd nu in de zaal gespeeld. We waren heer en meester en wonnen met 4-0 door doelpunten van Sjonnie v.d. Burg 2x, ‘Emilie’ 1x en Marco Dengerink 1x. Toen weer korfballen, wat nu een stuk beter ging, het was een spannende wedstrijd met een echte korfbaluitslag namelijk 6-5 voor ons door doelpunten van de ‘Driemaster’ Marco 3x en Chris 3x.
In de tent aangekomen zat Gijs v.d. Sluys met een doos vol ijsco’s, ieder kreeg er een. Voor het brood eten kwamen Gerard Oostermeyer en Marco Dengerink met twee taarten en 16 flesjes cola aanzetten, dit was omdat ze jarig waren.
Brood aten we in de tent, vanwege het beestenweer, maar na al dat lekkers was er bijna niemand die nog honger had.
Gerard had ’s middags vergadering van de kampraad, terwijl wij verder gingen met onze laatste drie testen.
Eerst trapvangbal, de bal moest omhoog getrapt worden en dan proberen te vangen, hij mocht 1x stuiten, maar ving men de bal zonder dat hij eerst de grond raakte dan werden de punten verdubbeld.

start
25 50 75 100

Toen de balbehendigheidsserie, die uit zes onderdelen bestond, per onderdeel was er 40 punten te verdienen, dus maximaal 240 punten, dit werd alleen door Gert v.d. Pol behaalt.
De laatste test was baldribbelen-doelschieten, dit onderdeel moest men binnen 10 seconden afwerken en het was voor niemand een probleem.
Er waren 6 paaltjes om de vier meter geplaatst en dan op doel schieten, er stond geen keeper in het doel.

Na het avondeten werd de post uitgedeeld door Emiel en vooral Erik, Peter en onze jarigen mochten niet klagen. Ook een kaart van onze aftredende jeugdvoorzitter Wim Romijn en een kaart van Antoinette, die ons bedankte voor de kaarten, die wij naar haar gestuurd hadden.

Het avondprogramma was in 2-en verdeeld en ook de elftallen werden gesplitst. De ene helft voetvolley in de sporthal en de andere helft zwemmen.
Doordat de eerste groep niet zoveel tijd had, kwamen ze maar tot 1 wedstrijd, de tweede groep had meer succes, want door 4 overwinningen kwamen wij in de finale, dit hadden we vooral aan Gerard van Rossum te danken.
In de finale speelden we met 7-7 gelijk en wonnen toen met 9-7, zodat we onze eerste grote succes behaalde. De eerste groep moest de wedstrijden de volgende dag inhalen en zij werden door twee overwinningen en twee nederlagen uitgeschakeld.

Om 11.30 uur gingen we pitten en de leiders wilden absoluut niets meer horen, iedereen moest gaan slapen, zo niet dan geen disco de volgende avond.
Binnen twee minuten was het een gesnurk van je welste en er werden knap wat bomen doorgezaagd zo te horen. Milko ging weer in de ziekenzaal slapen, hij was bijna beter, maar had blijkbaar de avond ervoor goed geslapen op dat bed en dacht bij zijn eigen nu maar weer, gelijk had ie.

VRIJDAG 11 JULI 1980
Wat gaat de week toch snel, het schoot al op en na ons gewassen en gegeten te hebben, hadden we corvee. Dat betekende alle tafels schoonmaken, plein en zaal in de kantine vegen en papier prikken.

Toen gingen we korfballen en dat wonnen we met 4-1. Er werd weer eens behoorlijk geouwehoerd, want tijdens de wedstrijd bleek de korf ineens op de grond te liggen, de scheidsrechter kon dit grapje niet waarderen, maar onze tegenstanders wel, want die lagen dubbel van het lachen.
Na deze wedstrijd, gingen wij ons omkleden in de tent om te gaan voetballen en uit de tent gekomen stond er een groene volkswagen bus papieren uit de delen. Wij allemaal als gekken daar op af en wat was het geval, er stond een kerel handtekeningen van het Nederlands Elftal, keurig op een papier van alle spelers, uit te reiken. Wij kregen er allen 1 en vooral Wilfried Besseling vond dat prachtig.
Op naar het voetbalveld, een eind wandelen, om onze laatste wedstrijd van de poule te spelen en wel tegen onze grote vrienden uit Kennemerland waar we veel mee optrokken. Het bleef 0-0 en dat betekende dat wij 7 punten uit 5 wedstrijden hadden behaald en poule winnaar waren en ons plaatste voor de finale.
De voetbalwedstrijden werden steeds op een half veld gespeeld, zoal de F pupillen voetballen, dit was allemaal ingekort omdat er nog maar één veld was waar wij op mochten voetballen.
Het was vandaag voor het eerst droog en dat werd tijd ook. De tafeltenniswedstrijden werden ook afgewerkt, maar de tegenstanders waren te sterk, Sjonnie v.d. Burg kwam het verste, maar werd tenslotte in de kwartfinale uitgeschakeld.
Tijdens het broodeten ’s middags kreeg Emiel een briefje onder zijn neus geschoven van de kampchef, waarop stond, dat we ons geplaatst hadden voor de finale zaalvoetbal. Twee finales, wat een geweldige prestatie van Unitas, notabene het kleinste clubje van het kamp.
Na de boel weer opgeruimd te hebben (corvee) op naar de voetbalfinale. We speelden tegen Voorburg en omdat het een finale betrof, werd er over het hele veld gespeeld.
Het was zeer spannend voor rust, maar er werd niet gescoord. In de rust werd Sjonnie v.d. Burg gewisseld, onder luid protest van de jongens, maar daar trok Herman Fasse zich niets van aan, want iedereen kwam aan de beurt. Emiel moest naar een vergadering en wij begonnen aan de tweede helft, onze tegenstander werd sterker , maar onze keeper Gerard van Rossum vrat alle ballen uit zijn doel, eindstand 0-0, dat betekende penalty schieten. Wij benutte ze alle vijf, door Gerard Oostermeyer, Gerard van Rossum, Chris Hoesen, Marco Dengerink en Nicol Romijn. Voorburg mistte er drie (onze keeper stopte er twee en 1 ging er naast) en wonnen wij dus de grote voetbalfinale met 5-2 na strafschoppen, de vreugde was inmiddels in volle hevigheid los gebarsten en de liederen bulderde over het sportcentrum, wat een prestatie van onze pupillen.
Veel tijd was er niet om te feesten, want de volgende finale stond alweer op het programma.
Toen we van het voetbalveld terug liepen is Herman Fasse eerst met Gijsbert v.d. Sluys naar de dokter geweest, want hij had last van maagkrampen. Dokter Frits Kessel (hij was echt dokter van het jeugdkamp) stuurde Gijsbert met pillen naar bed en bij de kampmoeder moest hij een kom warme melk halen en plat, het viel gelukkig nogal mee en na een paar uur was hij alweer van de partij.
De finale zaalvoetbal werd op het kunstgras gespeeld en weer was Voorburg onze tegenstander. Al gauw was het 1-0 voor ons door en doelpunt van Marco Dengerink, maar spoedig werd het 1-1. In de rust werden de sterkste spelers aan de kant gehouden (zaalvoetbal is 8 tegen 8). Zo kon Voorburg met 3-1 winnen en na de wedstrijd kregen wij een groot compliment, omdat wij zo’n sportieve ploeg waren en dat is mooi meegenomen. De leider van Voorburg had dit nog nooit meegemaakt en het was klasse van Unitas. Wij waren allang tevreden, met twee eerste plaatsen en nu dus een tweede. Van het zwemmen hierna kwam niets terecht, daar hadden de jongens geen puf meer voor.
Bij het avondeten hebben we nog hard gelachen, omdat Emiel, Oscar een bord nasi in het gezicht gooide, het was zijn eigen schuld, moest hij zijn bord maar leeg eten. Iedereen lag dubbel van het lachen en Oscar stond er bij en keek er naar.
Na het eten was er van 19.00 tot 21.00 uur Kermis, d.w.z. iedere tent had een spel bedacht en daar waren prijzen mee te verdienen. Er waren prachtige spelen bij, bij onze tent moesten ze proberen de bal hoog te houden en er was een knaapje van 11 jaar, die dat maar eventjes 135x deed.
Na de kermis klonk het door de luidspeaker dat de disco zou beginnen en er was een enorme verrassing, dat bleek wel, want er waren namelijk Duitse vrouwtjes van een jaar of 14,15 uit Bremen aanwezig, deze Duitse mokkels waren ook in het Sportcentrum Zeist aanwezig, maar waar ze vertoefden is ons een raadsel gebleven. De disco werd een compleet gekkenhuis, de diskjockey bracht
de stemming er goed in en er werd volop polonaise gelopen, gedanst, gehost en gezongen. Het leek wel een kompleet Kindercarnaval. De Duitse vrouwtjes wisten ook niet hoe ze het hadden bij 250 van die blagen. Wij stonden natuurlijk weer vooraan en hier en daar werd er zelfs een kus gegeven, vooral Gerard van Rossum kreeg er wat. Nadat die mokkels onder boegeroep vertrokken waren zat onze smurf Gerard Oostermeyer ineens achter de disco. Hij had het weer eens voor mekaar en mocht platen draaien, Oscar gaf een live optreden weg, want hij zong het inmiddels beroemde kamplied “Emilie” en ieder lag dubbel van de pret.
Half één was de disco eindelijk afgelopen en was het de grootste tijd voor de prijsuitreiking, waar wij natuurlijk vol belangstelling naar uit hadden gekeken.
Eerste prijs veldvoetbal een prachtig zuiltje, eerste prijs voetvolley een medaille en een tweede prijs zaalvoetbal een vaantje. De meeste prijzen als kleinste vereniging en dat is toch wat. We kregen ook een enorme slagroomtaart, omdat we de beste corveeploeg waren en “Emilie” kreeg een medaille, omdat hij de beste discodanser was. Na een aantal toneelstukjes was het inmiddels als half twee geworden en tijd om te gaan slapen, want de meeste waren doodmoe na zo’n zware en geweldige dag. Van slapen kwam nog niets terecht, want eerst moest de taart soldaat gemaakt worden. We probeerden wakker te blijven, want de diploma’s van de voetbal- en vaardigheidstesten zouden in de tent door de kampstaf worden uitgereikt, maar om-ste beurt kegelde we in slaap.
Toen er twee jongens van de kampstaf gearriveerd waren, sliep de helft. Emiel heeft toen alle diploma’s maar in ontvangst genomen en de volgende dag op het sportpark uitgereikt. Johnny van Druten was nog wakker en dat kwam goed uit, want hij kreeg ook een medaille, omdat hij de beste van Unitas was.
Half drie was het doodstil in de tent, iedereen was kapot moe. Er lagen er zelfs te dromen van de Duitse vrouwen. Emiel kwam pas om 5 uur in de tent, want in de kantine was nog groot feest met de andere leiders. Er was volop bier, limonade en kippenpoten aanwezig.

ZATERDAG 12 JULI 1980
Kwart voor acht stonden we op en dat viel niet mee, want konden we slecht wakker worden, nogal logisch na zo’n feestavond. Half negen ontbijten en toen verscheen Wim Romijn om Nicol op te halen, want zij gingen op vakantie. Na het ontbijt de spullen gepakt en de tent schoongemaakt. Gerard Hardeman en de vader van Erik van Dijk waren inmiddels ook gearriveerd om ons op te halen.
Na uitgebreid afscheid te hebben genomen van iedereen richting Veenendaal. In de Unitas-kantine aangekomen stonden alle ouders vol verlangen naar hun zoon uit te kijken. Allen waren blij weer heelhuids terug te zijn, wat wel te merken was.

 Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

(required)

(required)